ولی مرد جوان میگه همه این روزگار یه بازیه بیاید حداقل با خودمون بازی نکنیم.

نمیدونم چرا حالا که بهش احتیاج دارم تنهام گذاشته

دلم خیلی گرفته امدم با وبلاگم دردو دل کنم

همیشه گوشم شنیدار دردو دل دیگران بود حالا خودم...

انگار روحم رو از دست دادم نفسم کند شده زندگیم پوچ شده

میدونم داره گذشت میکنه ولی من نمیتونم از روح و جسم و عشقم بگذرم

من از بانی زندگیم درخواست عشق دارم. عشقم رو بهم برگردون...

معلوم نیست که چرا تنهام گذاشتی .

ولی منتظرتم تا برگردی .

حتی اگه این ۵ روز به ۵۰ سال طول بکشه .

چشام ۱نفر میبینه قلبم برای ۱نفر میتپه .

من عاشقتم منتظرم برگردی...

درد شیرین سر بر سینه بیقرارم

میکوبد، دردی شبیه عشق! دردی که سایه

نوازشگرش نگاهت را میجوید.

کاش میدانستی که چقدر دلتنگ توام

لبها خاموشند اما کاش غوغای درونم را

میشنیدی تا من همیشه آرام وبی پروا، به

تماشایت مینشستم وبا دیدن غنچه لبخندی

که در میان لبهایت پرپر میشد، توان زندگی

میافتم آه که چقدر سرگردانم، منم و سکوت تنهایی

کاش می توانستم بانگ عشق را به صدا درآورم

تا طنین دلنوازش را می شنیدی وباور میکردی

مرا که اینهمه بی تو بیتابم.!

گوش کن وقتی همه، بدون هیچ حرفی عبور میکنند

بغض لاله را میشنوی، من بارها شنیدم که لاله در

گوش زمان عاطفه را زمزمه کرد

من زخم حنجره شکیبایی را پشت برگهای شقایق دیدم

من صدای فاصله ها را میشنوم و در امتداد این فاصله ها

فقط صدای پاک خدا را شنیدم که از حال عشق پرسید

و من در پی رد صدای خدا فریاد کشیدم باز هم بپرس که

دیگر هیچ کس از حال تنهایی عشق نمیپرسد!

فریاد کن: گریه میکنم چون چشمانم با دریا عهد دارد

نگاه کن چگونه دستانم با آسمان قلبت فاصله دارد

من از پس باران اشک تو را صدا میزنم

بگو که عشق به وسعت دلت با من است

فریاد کن تا تورا همصدا با لحظه به لحظه شکستن قلبم بشنوم

میدانی که بی حضورت چه کسی مهمان تنهایی

ثانیه های غم من شده؟

تو هیچ میدانی

اگر زمانی از پشت پنجره تردید

چشمت به خدای من افتاد عشق را باور کن.

نه رد میشی نه میمونی تبت بدجور واگیره منو با دسته کی کشتی که پایه هر دومون گیره

منو کشتی یو آزردی نه زندونی نه تبعیدی میونه ما دوتا مجرم بکی حبسه ابد میدی

داری گم میکنی راهو امیدی نیست پیداشی من این دستا رو میبوسم بزار هم دسته هم باشیم

یه عمره زیر این سقفیم تو رو با من همه دیدن بری هرجایه این دنیا بهت شک میکنن بی من

تو تا وقتی که اینجایی برفتن اعتقادی نیست خودت باید ازم ردشی به من هیچ اعتمادی نیست

عزابه با تو سر کردن برایه من یه تسکینه تو چی میفهمی از منکه عزابا با تو شیرینه

داری گم میکنی راهو امیدی نیست پیدا شی من این دستا رو میبوسم بزار هم دسته هم باشیم

یه عمره زیر این سقفیم تو رو با من همه دیدن بری هرجایه این دنیا بهت شک میکنن بی من...

سلام ای عاشق دلت گرفته میدونم

حرف تازه میخوای میدونم ولی بلد نیستم بزنم

میخوای بپری تو هم میخوای مهاجر بشی

تو هم میخوای بپری انقدر بری رو به آسمان بد خودت رو بسباری به رویاها

دلم میسوزه واست عاشق شدی...

.شرمنده خیلی سرگرمه این روزگار شده بودم

.دلم واسه نوشتهاتون خیلی تنگ شده بود

  با دلی پر از عشق آمده ام  

در جزیره ای زیبا تمام حواس، زندگی می کردند: شادی، غم، غرور، عشق و ...

روزی خبر رسید که به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت.همه ساکنین جزیره

قایقهایشان را آماده و جزیره را ترک کردند.اما عشق می خواست تا آخرین

لحظه بماند، چون او عاشق جزیره بود.

وقتی جزیره به زیر آب فرو می رفت، عشق از ثروت که با شکوه جزیره را ترک

می کرد کمک خواست و به او گفت:((آیا می توانم با تو همسفر شوم؟))

ثروت گفت: ((نه، من مقدار زیادی طلا و نقره داخل قایقم هست و دیگر جایی

برای تو وجود ندارد.))

پس عشق از غرور که بایک کرجی زیبا راهی مکان امنی بود، کمک خواست.

غرور گفت :((نه، نمی توانم تو را با خود ببرم چون تمام بدنت خیس و کثیف

شده و قایق زیبای مرا کثیف خواهی کرد.))

غم در نزدیکی عشق بود. پس عشق به او گفت:((اجازه بده، تا من با تو بیایم.))

غم با صدای حزن آلود گفت:((آه،عشق،من خیلی ناراحتم و احتیاج دارم تا تنها باشم.))

عشق این بار سراغ شادی رفت و او را صدا زد. اما او آنقدر غرق شادی و هیجان بود

که حتی صدای عشق را هم نشنید.آب هر لحظه بالا و بالاتر می آمد و عشق

دیگر ناامید شده بود که ناگهان صدایی سالخورده گفت:((بیا عشق ،من تو را

خواهم برد.))

عشق آن قدر خوشحال شده بود که حتی فراموش کرد نام پیرمرد را بپرسد

و سریع خود را داخل قایق انداخت و جزیره را ترک کرد. وقتی به خشکی رسیدند

پیرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد کسی که جانش را نجات داده

چقدر بر گردنش حق دارد.

عشق نزد علم که مشغول حل مساله ای روی شنهای ساحل بود، رفت و از او

پرسید:((آن پیرمرد که بود؟))

علم پاسخ داد:(( زمان ))

عشق با تعجب گفت:(( زمان! اما چرا او به من کمک کرد؟ ))

علم لبخندی خردمندانه زد و گفت:((زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است.))